12 juli – Page naar Mesa Verde

Vandaag was een lange reisdag. Omdat Arno met z’n voet in de ruststand zit, heeft Agnes de eer om de kilometers weg te tikken. Rustig zoevend (de 6 cilinders hebben het prima naar de zin onder Agnes haar voet) verlaten we Arizona en gaan we via Four Corners (het vier staten punt) naar Mesa Verde. Het 4 staten punt is een enorm toeristische toestand. Een lange rij mensen staat te wachten om daar op de foto te kunnen. Liefst tig verschillende poses en met verschillende camera’s, dus dat duurt uren. Wij hebben er maar voor gekozen snel een foto van de zijkant te maken en daarna in de brandende zon een snelle picnic te houden.

Als we na het eten Arizona verlaten hebben en de staat Colorado inrijden verandert het landschap enorm. Van roodtinten, droogte en Indianendorpjes rijden we plotseling een veel groenere omgeving in. Je ziet hier zelfs weer gewassen verbouwd worden, iets dat in Arizona bijna onmogelijk is. Onderweg hebben we weer enorm genoten van het prachtige uitzicht.

Ook onze overnachtingslocatie in het Nationaal Park is prachtig. We zitten in de Far View Lodge, een locatie die zijn naam eer aan doet.  Achter de lodge zagen Dione en Danée nog een hert, heel dichtbij.

We aten pizza hier in het park. Danée heeft in een souvenierwinkel weer een nieuwe steen voor haar verzameling gekocht. Een  dessert rose. Toen Arno hinkend naar buiten ging werd hij aangesproken door een arts. Die heeft zijn voet gevoeld, bekeken en allerlei bewegingen mee gedaan. Hij raadde sowieso aan om krukken te kopen en rustig aan te doen. De tours die we morgen wilden gaan doen, gaan niet lukken.  Hierbij moet je veel klimmen en lopen. Agnes vindt het ook geen optie om alleen met de meiden te gaan en Arno anderhalf uur in de auto te laten wachten. Dus we gaan met de auto allerlei punten bekijken. Daarna door naar Green River. Onderweg krukken kopen….

De internetverbinding is hier goed. We kunnen weer foto’s plaatsen. Ook bij de voorgaande dagen staan nu foto’s!

wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712173032.jpg wpid-Photo-20140712201849.jpg wpid-Photo-20140712201849.jpg

11 juli – Page

Vanmorgen konden we ontbijten in het hotel. Ook weer een belevenis. Een restaurant met een prachtig uitzicht op de bergen. We hadden ruim keuze in wat we wilden eten. Je kon er zelf wafels bakken, brood roasteren. Er waren scrambled eggs,aardappels, muffins, yoghurt en cornflakes. Arno en de meiden hebben dus wafels gebakken. Danee heeft ook de aardappelen uitgeprobeerd op de vroege ochtend. Vond ze heerlijk.

Na het ontbijt gingen we naar de Antilope Canyon. We hadden gisteren een tour gereserveerd in het hotel (in Nederland via internet lukte dit niet meer omdat alles vol zat). We hoefden niet ver te rijden. Toen we er waren gingen we met meerdere mensen in een open jeep richting de Canyon. Eigenlijk meer een safari tocht.

Het rammelde aan alle kanten, we werden heen en weer geschud en het zand kwam overal waar maar kieren en gaten zitten.

Gelukkig kwamen we veilig aan en konden we de Canyon in. We hadden een leuke gids, die ook heel veel foto’s voor ons heeft gemaakt. Door te spelen met licht krijg je de mooiste plaatjes. Wat weer een kippenvel momenten. Ook Dione en Danee vonden het heel erg leuk. In ons groepje zaten mensen uit Eelderwolde. Zij hadden al wat plaatsen bezocht waar wij nog naar toe gaan. Leuk om te horen.

Op de terugweg naar het hotel eerst nog even de “horseshoe-bend” bezichtigd. Dit was een uitputtende wandeling er naar toe en ook weer terug. Het was bloedheet en we liepen in het mulle zand.

Er was niks afgezet, dus steile rotsen naar beneden. Grote dieptes, heel eng. We konden de Colorado rivier zien.

’s Middags terug in het hotel even relaxen in het zwembad. Totdat….. Arno in het water sprong en verkeerd op zijn enkel terecht kwam. Hij trilde van de pijn en kwam nauwelijks het water uit. Direct met ijs gekoeld. Het werd flink dik en rood van de kou. Hellup!! Met moeite kon hij terug komen in het hotel. Daar weer gekoeld en met de enkel omhoog. Hierdoor werd de eerste autorit in Amerika van Agnes een feit. We gingen naar de Walmart om een bandage en sporttape te halen. Ook maar even een magnetronmaaltijd ingeslagen (wel met verse sla). Arno heeft rondgereden in zo’n heus invalidenwagentje. Je zou er haast om kunnen lachen, hij had ook veel bekijks. Agnes lacht nu iets minder hard. Morgen naar Mesa Verde rijden, pfff….

wpid-Photo-20140712174930.jpg wpid-Photo-20140712174930.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712174853.jpg wpid-Photo-20140712175704.jpg

10 juli – Grand Canyon naar Page

In alle rust vanmorgen op de kamer ontbeten en daarna de koffers ingepakt. Daarna het park uitgereden en toch nog weer (bijna) alle uitzichtpunten meegepakt. Het is zo mooi in de Grand Canyon! Rond 12.00 uur reden we dan toch het park uit. Op weg naar Page. Ook nu weer prachtige uitzichten en we stoppen dan ook weer vaak, totdat het begint te regenen. We zien onderweg vele “marktjes” waar Indianen hun waar verkopen. Ook rijden we langs hun huizen/caravans. Vaak plekken in the middle of nowhere, waar geen electriciteit of water is. Waar spelen hun kinderen, vragen we ons ook af. Wel vaak meerdere auto’s bij 1 huis of caravan. Op een gegeven moment komen we bij de afslag naar Page. Die blijkt afgesloten te zijn. Help, wat nu? Eerst even heel boos worden op die Amerikanen. Waarom stond dat 33 mile geleden niet aangegeven, dan hadden we die afslag gepakt. (deze afslag wilde Tomtom niet, vandaar dat we doorgereden waren) Als we verder rijden, moeten we een heel eind om, via de North Rim van de Grand Canyon. Dat gaat heel veel tijd kosten. Toch maar weer terug, al is dat (volgens de kaart) ook een behoorlijk eind om. Eerst maar even een broodje en dan het hele eind weer terug. Als we een benzinepomp zien, gaan we eerst maar tanken. Je weet hier maar nooit waar je kan tanken. Soms rijd je kilometers door de woestijn en geen pomp te bekennen. Uiteindelijk valt de schade nog redelijk mee. Anderhalf uur later dan gepland komen we aan bij het hotel. Weer WiFi op de kamer, dat is fijn. Als de kinderen nog even willen zwemmen (joepie, we hebben weer een zwembad), begint het weer licht te regenen. Ook heel bijzonder trouwens, het ene moment is het bloedheet, het volgende moment regent het en koelt het heel erg af. Rond een uur of zes gaan we naar Big John. Een voormalig benzinepomp waar een enorme BBQ buiten staat. Dat lijkt ons wel wat. Helaas geen steak of biefstuk. Arno en ik nemen Nacho’s met beef, Dione een broodje met kip en Danee weer eens een hotdog. Aangevuld met mais van de BBQ en een salade hebben we heerlijk en gezellig gegeten. En wat zijn die Amerikanen gemakkelijk. De baas loopt erbij op zijn sandalen en in korte broek. Hij geniet van Danee die ons eten proeft. Al het eten zit in kartonnen bakjes. De doppinda’s die op tafel staan zijn verrukkelijk. Wel wennen dat je de schillen op de grond mag gooien. Zit nog niet in ons systeem. Je drinken op? Geef een seintje en hij wordt gratis bijgevuld. We zitten aan lange houten tafels met bankjes. En naast je zit gewoon een ander gezin. Een man in de bediening neemt Arno mee naar de grote BBQ zodat hij een foto kan maken. Of hij de BBQ ook nog even moet openen. Ja, graag. Alles voor een foto. Een hele bijzondere ervaring dit die we niet snel zullen vergeten. Terug in het hotel doen Arno en ik de was. Voor 1,50 dollar gooi je de machine vol en is de was in een half uur klaar. Daarna voor nog eens 1,50 dollar alles in de droger. Dat zijn nog eens leuke bedragen! Op de camping waren we meer kwijt. Wil je het echt gemakkelijk dan geef je alles af bij de receptie en dan krijg je het de volgende dag gewassen en gestreken weer terug.

wpid-Photo-20140712180221.jpg wpid-Photo-20140712180221.jpg wpid-Photo-20140712180221.jpg wpid-Photo-20140712180221.jpg wpid-Photo-20140712174930.jpg wpid-Photo-20140712174930.jpg wpid-Photo-20140712175712.jpg wpid-Photo-20140712174930.jpg

9 juli – Grand Canyon

Het begint gewoon te worden: vanmorgen waren we rond een uur of 6 allemaal weer wakker. We zaten daarom ook alweer vroeg aan het ontbijt en konden dus op tijd naar de Rim. Als je daar foto’s van ziet heb je er een bepaalde voorstelling van gemaakt, maar toen we voor het eerst zicht hadden op de Canyon waren we toch verrast. Wat een geweldig mooie ervaring is dit. Niet voor niets dat het een van de 7 wereldwonderen is!

Met de shuttlebus zijn we langs de Rim gereden en op diverse plaatsen uitgestapt om foto’s te maken en te wandelen. Ons geluk was dat we zo vroeg al waren weg gegaan, want het was daardoor mooi rustig. Later op de dag kon het zomaar gebeuren dat je eerst 2 bussen moest laten gaan voordat je mee kon. Overigens wel weer mooi om te zien hoe mensen in rijen voor de halte opgesteld staan. Zoiets kun je je in Nederland niet voorstellen. Alles is hier wel slecht aangegeven. Het duurt even voordat we er achter zijn waar een bepaalde bus staat. Verder is alles goed geregeld. Her en der toiletten en punten waar je je drinkbeker kan vullen met water. Alle mensen zijn vriendelijk en willen best even een foto voor je maken, zodat we er ook met z’n vieren op staan. Veel mensen die vragen waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Vandaag de eerste Nederlanders tegen gekomen. Zij zijn 5 jaar geleden naar Noorwegen geemigreerd en maken een rondreis met de camper. Ze zijn gestart in Las Vegas, waar het bloedheet is op dit moment.

Rond kwart over 1 zijn we naar het Visitor Center gegaan om te kijken of er een tv hangt met voetbal. Nee dus. Eerst maar eens op onze eigen kamer op de tv gekeken. Nee dus. Wel een honkbalwedstrijd met daaronder de stand van de wedstrijd Nederland-Argentinie. Nog 0-0. Snel weer terug naar het Visitor Center. Daar hebben we in ieder geval WiFi. Toevallig lopen er veel mensen in oranje. Zou het dan…. Nee, toevallig oranje shirts vanwege een bepaalde organisatie of club. In het restaurant drinken met wat lekkers erbij genomen en aan de tafel via Arno’s mobiel geluisterd naar het commentaar van Jack van Gelder. Met veel ruis om ons heen, lastig luisteren. Niks aan. We zijn er eigenlijk wel klaar mee als er ook nog een verlenging moet komen. Arno gaat met de meiden het winkeltje in en ik plaats me tussen o.a. wat Duitsers met de telefoon aan mijn oren. Wat hebben ze een lol als we uiteindelijk verliezen.

Ondertussen is het hard gaan regenen. We waren gelukkig op tijd weg vanmorgen zodat we heel veel hebben gezien. We gingen terug naar de kamer om even wat spelletjes te spelen. Daarna op tijd wat eten. Danee een hotdog met patat, Dione spaghetti en Arno en Agnes burrito met kip, sla, olijf, creme fraiche, paprika en guaqamole (schrijf je dat zo?)

Om 19.00 uur weer naar de Rim. Het is weer droog geworden en de zon gaat om 19.52 uur onder. Er zijn natuurlijk veel plekjes waar je dat ontzettend mooi kan zien. Wij denken dat we ook een heel mooi plekje hadden. Gewoon drie kwartier lang stil om je heen kijken. Geen idee hoeveel foto’s we hebben gemaakt. Het was heel bijzonder. De meiden waren daarna zo moe dat ze al om 20.30 uur uitgeteld in bed lagen.

wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg wpid-Photo-20140712180838.jpg

8 juli – Prescott naar Grand Canyon

Om 3 uur waren Arno en Agnes al weer klaarwakker. De kinderen lijken er geen last van te hebben. Toch maar wel op bed blijven liggen tot een uur of 7. Na het douchen ontbijten in het ontvangstkantoortje. Er liggen wat donutachtige broodjes en brood om geroosterd te worden. Je kan er boter op smeren en dat was het. Geen jam of ander beleg. Verder slappe koffie of jus ‘d orange (niet vers hoor :-) Naast ons kwam een wat ouder echtpaar uit Arizona te zitten. Zij runnen een RV park met restaurant. Even een leuk gesprek met ze gehad, wat natuurlijk begon met jawel, voetbal.

Na het ontbijt op weg naar Sedona. Dat overtrof al onze verwachtingen. Prachtige roodkleurige gebergten. Bij een uitkijkpunt vroeg Danee uit zichzelf of we nog even gingen wandelen. Dat hebben we dus maar even gedaan. Onze eerste trail is een feit. Het was wel erg warm (rond de 30 graden), dus het zweet liep waar het lopen kan. Gelukkig hebben we genoeg water ingeslagen.

Bij meerdere uitkijkpunten zijn we gestopt. Echt prachtig om alles te zien. Steeds weer zo’n wauw gevoel.

Bij Flagstaff hebben we boodschappen gedaan. Daar hebben we ook drinkbekers en bestek gehaald. We kunnen nu morgen ons eigen ontbijt smeren in de kamer.

De reis vanuit Flagstaff duurde nog 1,5 uur. Een hele mooie reis, maar het weer veranderde. Onderweg regen en onweer in de verte.

Bij aankomst in Grand Canyon Village (ongeveer om 16.00 uur) zijn we direct naar de kamer gegaan. Een leuk gebouwtje met meerdere kamers. Met koelkast, dus de boodschappen zijn koel. Helaas geen WIFI op de kamer. De foto’s komen dus later. Het heeft even flink geregend en geonweerd, maar nu is het droog en flink afgekoeld. Op tv wordt gemeld dat er in de hele staat Arizona veel “thunderstorms” zijn. Er is in een paar dagen meer regen gevallen dan normaal in een maand!

We hopen dat er morgen wel zon is, zo jammer van de foto’s als het weer regent!!

wpid-Photo-20140712171403.jpg wpid-Photo-20140712171403.jpg wpid-Photo-20140712171403.jpg wpid-Photo-20140712171926.jpg wpid-Photo-20140712165434.jpg wpid-Photo-20140712165434.jpg wpid-Photo-20140712165200.jpg

7 juli – Chicago naar Prescott

Wederom vroeg wakker. Vanaf een uur of 5 wachten tot de kinderen ook wakker worden. Om half 6 is iedereen klaar wakker. We hadden geen zin om weer buiten de deur te ontbijten, dus we maken thee en koffie op de kamer en eten de broodjes die we gisteren gehaald hebben.

Na het douchen en aankleden lopen we met de koffers naar de trein. Eerst de rode lijn. Gelijk na één halte er uit en dan overstappen op de blauwe lijn. Wat weer een toestand. Geen roltrap of lift. Dione en Agnes dragen hun eigen koffer en arme Arno sjouwt weer met twee koffers alle trappen op en af. Verder verloopt de reis voorspoedig. Ook op het vliegveld in Chicago verloopt alles vlot. Zelfs de douane werkt mee vandaag. Al moeten wel weer alle schoenen uit en wordt dit keer de knot van Dione onderzocht.

Op het vliegveld eten we een broodje en om kwart voor 12 kunnen we boarden. Dit keer een Airbus 319, een stuk kleiner dan we zaterdag hadden. Ook onderweg was dat te merken. Veel meer turbulentie, al was de vrije val in Slagharen enger aldus Danée. In Phoenix haalden we de koffers en liepen we naar buiten om met een shuttle bus naar de huurauto’s te gaan. BAM!!!! 44 graden voelt als een warme fohn. Gelukkig heeft de bus en ook het verhuurcentrum airco. We mogen uit een rij auto’s kiezen die klaarstaan. Een daarvan springt er met kop en schouders boven uit wat betreft ruimte. Maar oh, wat lelijk! Arno is wel meteen om. Ruimte is iets belangrijker deze 4 weken. We passen met gemak en de 4 koffers in de auto.

Onderweg naar Prescott naar De Walmart om de eerste boodschappen te doen. We halen gelijk een koelbox die we 4 weken in de auto laten staan. We vullen em overal met ijsblokken (bijna elk hotel heeft zo’n automaat). In de supermarkt zien we dat de tijd voorbij is gevlogen. We wilden nog graag naar Wickenburg (een Midwesten stadje), maar dat zien we gezien de tijd niet meer zitten. Achteraf maar goed ook, we hebben nl. door 2 ongelukken meerdere keren in de file gestaan waardoor we pas om 19.00 uur in Prescott aankwamen. Hier in Arizona is het weer twee uur later dan in Chicago dus eigenlijk voor ons al 21.00 uur.

Onderweg hoorden we een “pang”, we dachten dat Dione of Danée een plastic bekertje aan het indrukken was. Later zagen we in een hoek van de voorruit een ster. Na wikken en wegen hebben we besloten dit nog maar niet te melden. Stel je voor dat we morgen weer naar Phoenix terug moeten om de auto om te ruilen. We hopen Las Vegas met deze ruit te redden. Daar zit ook wel een Alamo verhuurbedrijf. Ruilen we daar de auto wel om.

Toen we in ons motel aankwamen (een klein donker hok, maar goed genoeg voor 1 nacht) zijn we naar een pizzeria vlakbij gegaan. Bill’s pizza werd ons op internet en door Ronald (de reisagent) aangeraden. En….de pizza was heerlijk!

Wist je dat:

– Danée nu al geen zin meer heeft om uit eten te gaan en dat we daarom morgen maar een cup a soupje maken.

– Dione best de overgebleven pizza als ontbijt wil

– we hier heel veel aangesproken worden over het voetbal als ze door hebben dat wij uit Nederland komen

– het in de tijd dat we van Phoenix naar Prescott reden we van 44 graden naar 22 graden is afgekoeld (onweer en regen)

– dat de bediening in Bill’s Pizza rondloopt in afgeknipte spijkerbroek, wandelschoenen en dat wij dat erg konden waarderen

wpid-Photo-20140707212249.jpg wpid-Photo-20140707212249.jpg wpid-Photo-20140707210754.jpg

6 juli – Chicago dag 2

De kinderen zijn gisteravond als een blok in slaap gevallen. Arno en ik sliepen met onderbrekingen. Rond half 6 waren we allemaal klaar wakker.  Aangezien er bij het supermarktje op de hoek geen broodjes waren, moesten we op z’n Amerikaans buiten de deur ontbijten. Dit deden we bij Yolk. Na het bestuderen van de kaart kozen Arno en ik voor een healty start (wafels met muesli, griekse yoghurt en aardbeien, Dione ging voor pancakes met banaan, aardbei en pecannoten. Danee had gewone naturel pancakes. Toen onze borden er aan kwamen, keken we onze ogen uit…. Natuurlijk weet je dat je grote porties krijgt, maar het gaat gewoon nergens over. We hebben foto’s gemaakt. Uiteindelijk had Arno zijn bord leeg, de rest niet.

Het was nog mooi op tijd. Heerlijk rustig. Handig dat alle winkels 7 dagen per week en per dag heel lang open zijn. Dus begonnen met het halen van water en fruit. Daarna op pad. We begonnen weer met  het Grant Park tegenover het hotel. Ook nu weer foto’s van de Buckingham Fountain gemaakt. Via de Michigan Drive zijn we naar het Millenium Park gelopen. We keken onze ogen uit. Wat een prachtige (en vooral hoge) gebouwen. Dione verwoorde het zo mooi: “Het lijkt wel alsof ik in een droom zit”. Haha, zo voelen wij dat ook. Ook in het Millenium Park konden we niet stoppen met foto’s maken en filmen. Het Harris Music&Dance Theater, het Jay Pritzker Pavilion (= concertzaal). Verder de Crown Fountain. Dit bestaat uit twee glazen torens aan weerszijden van een ondiepe vijver. Op deze torens worden videobeelden geprojecteerd van mensen die in Chicago wonen. Uit deze torens stroomt water. Als de monden van de mensen open gaat, komt daar ook water uit. In het park ook prachtig aangelegde tuinen, de Lurie Garden.  We zagen de Cloud Gale, een boonvormige poort waarin je jezelf kan zien, zij het wat vervormd.

Toen we uitgekeken waren (ach natuurlijk hadden we wel veel langer willen blijven) zijn we de “Loop” in gegaan. Dit is het winkelcentrum met enorm hoge kantoren, gebouwen. Dione wilde dolgraag de Target in. Hierover had ze een klasgenoot gehoord. Ze verkochten er bovendien heerlijke broodjes (dagvers en wat overblijft gaat aan het einde van de dag naar de daklozen).  Het hoogste gebouw is de Willis Tower van 442 meter hoog en als je de antennes die er bovenop meerekent 527 meter. Als je wilde kon je in het gebouw omhoog en dan in een glazen uitstulping staan en naar beneden kijken. Aangezien Agnes die glazen vloer bij Vanderveen al niet prettig vindt en Arno al helemaal niet van hoogtes houdt, hebben we dit maar overgeslagen (en zonde van de lange wachttijd). Maar, ook van buiten spectaculair om te zien.

Vanuit het centrum zijn we langs de Chicago River naar de Navy Pier gelopen. Een afschuwelijk drukke, toeristische pier met kermisattracties en schreeuwerige vreettentjes. Hier hebben we een boottocht gemaakt over de Michigan Lake. We hadden een prachtig uitzicht over de skyline van Chicago, wederom zeer indrukwekkend. De Navy Pier hadden we al snel bekeken en we zijn weer terug gegaan naar het Millennium Park om even te hangen. De meiden zijn nog even weer met de voeten bloot bij de Crown Fountain gaan lopen.

Daarna terug naar het hotel. Even wat opfrissen en toen een hapje eten. Vervolgens nog even bekeken hoe we bij de trein komen morgen en welke trein we moeten nemen.  Weer terug in het hotel nog even een spelletje Skipbo gespeeld.  Daarna wat lezen,  douchen en naar bed. Morgen vliegen we naar Phoenix en daar halen we de auto. We zijn zeer nieuwsgierig wat voor één dat gaat worden. Met 4 koffers zal dat beslist een grote wagen zijn.

wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204032.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg wpid-Photo-20140706204126.jpg

5 juli – Chicago dag 1

Vanmorgen zijn we om 6 uur opgestaan, zodat we om ongeveer half 7 konden ontbijten. De kinderen keken hun ogen uit. Zo veel keus in broodjes, beleg en worstjes en dat soort dingen. Om 7:20 uur gingen we met een propvolle bus naar Schiphol. Daar aangekomen konden we gelijk inchecken. Met een beetje vertraging (door de regen in Amsterdam) gingen we de lucht in.

De vlucht verliep rustig, weinig turbulentie. Vlak voor de landing hadden we al een prachtig uitzicht over Chicago. Het meer met aan de kust grote wolkenkrabbers. Eenmaal op de grond bekende Danée dat ze best wel blij was dat het goed gegaan was. En dat ze het vooral boven de zee vooral heel spannend vindt.

We waren mooi iets voor op schema. Iets eerder geland, dus we hadden goede hoop dat we op tijd voor de wedstrijd van Nederland-Costa Rica in het hotel zouden zijn. Helaas dacht ook dit keer de douane daar iets anders over. Het duurde weer een eeuwigheid. Eerst heel lang in de rij, daarna nog weer in een andere rij. En eenmaal aan de beurt moesten we weer allemaal links en rechts de vingerafdrukken laten maken.

Daarna bagage gehaald (was zelfs al van de band gehaald) en op zoek naar de trein. Met de Blue-Line moesten we naar het Centrum. Daarna in Jackson overstappen op de Red-Line. Dit moest razendsnel want de deuren gingen in vlot tempo open en dicht. Toen we in Harrison uitstapten, bleken we heel dicht bij het hotel te zijn. In de lobby was op groot scherm de wedstrijd te zien, maar we gingen toch liever naar de kamer. Net op tijd voor de tweede helft. Ondertussen druk whatsappen met het thuisfront. Na de penalty’s (joepie gewonnen!!!) de stad in gelopen. Aan de overkant van de weg is het Grant Park. Daar was de Buckingham fountain, bekend van de bekende serie Married with children. Even wat foto’s gemaakt (het was wel erg bewolkt), dus morgen maar weer opnieuw foto’s maken. Ondertussen was het voor ons al twee uur en hadden we geen zin in een uitgebreide maaltijd. Danée heeft in het park patat gegeten en de rest koos voor een hamburger (jawel, de eerste in Amerika).

Na het eten zijn we nog even naar Lake Michigan gelopen. Even op het strand naar de boten en de prachtige gebouwen gekeken. En weer heel veel foto’s gemaakt.

Terug in het hotel hebben we nog even gezwommen. Maar, brrr…. het water was erg koud. Daarna even deze blog getypt, terwijl de meiden met de pyjama aan in bed liggen. Morgen nog een dag in Chicago. We weten wat we allemaal willen doen. Eerst maar eens zien hoe vroeg we wakker zijn.

wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg wpid-Photo-20140705205459.jpg

4 juli – Vertrokken

Het is begonnen! Vanmorgen moest Agnes nog naar school, maar daarna konden we rond 2 uur vertrekken richting Schiphol. De koffer en handbagage konden met gemak achterin de auto, dus dat moet in een Amerikaanse sloep ook wel lukken. Aangekomen bij het Van der Valk hotel hebben we de auto geparkeerd, ingecheckt en vanaf ons balkon zitten kijken naar de vliegtuigen die over vliegen. Om de paar minuten vertrekt er wel een, dus dat is leuk om te zien.

wpid-Photo-20140704195505.jpg wpid-Photo-20140704195505.jpg
Rond half 6 zijn we naar de bar gegaan om even wat te drinken. Via een groot scherm konden we voetbal kijken. Daarna zijn we even heerlijk gaan eten in het restaurant. De kinderen sate en Arno en Agnes een mixed grill. Om de vakantie echt in te luiden namen we als toetje ijs.

Na het eten zijn de dames even gaan zwemmen. Arno moest nog wat voor zijn werk afmaken. Vanavond maar niet te laat slapen. Morgen om 20 over 7 gaan we met de bus van het hotel naar Schiphol. Om ongeveer 11 uur vertrekken we naar Chicago.

wpid-Photo-20140704211545.jpg wpid-Photo-20140704211545.jpg

 

Het is bijna zover…

Nog een paar dagen en dan wordt onze droom werkelijkheid. Een rondreis door Zuid-West Amerika staat op het punt van beginnen. We starten met een overnachting op Schiphol, waarna we naar Chicago vliegen. Daar blijven we een paar dagen en kunnen we een beetje te wennen aan het tijdsverschil. De vlucht naar Phoenix brengt ons dan naar het startpunt van onze rondreis. In een huurauto gaan we van hotel naar hotel, van beleving naar beleving. Het wordt een afwisselende reis met natuur, cultuur en steden. Maar ook veel wandelen, bekijken, shoppen, zwemmen, verbazing, maar bovenal genieten! Op deze blog houden we ons reisverslag bij.

GoldenGate GrandCanyon Vegas Zion